ای دل بگفتمت مرو سوی راه عاشقی

رفتی بسوز که این همه آتش سزای توست

اي كاش به دل كسي پا نمي گذاشتيم و

كسي به دلمون پا نمي گذاشت .

اي كاش اگه كسي به دلمون پا گذاشت .

ديگه دلمون رو تنها نمي گذاشت.

ببين با غربتش با من جه ها كرد.

تمام هستي ام بود و ندانست.

كه در قلبم چه آشوبي به پا كرد.

و او هرگز شكستم را نفهميد.

اگر چه تا ته دنيا صدا كرد.

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس.

شمع دانست كه جان دادن پروانه ز چيست.

توی اسمون دنیا هر کسی ستاره ای داره چرا وقتی نوبت ماست اسمون جایی نداره

واسه من  واسه من تنهایی درد درد هیچ کس و نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم که باید تنها بمونم تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

دیشب تو فکرت بودم که یه قطره اشک از چشمام جاری شد

از اشک پرسیدم چرا اومدی گفت:

آخه تو چشمات کسی ست که دیگه جای من اونجا نیست

گفتگو با دل دیوونم

به دل گفتم : اگه مي شه خودتونو معرفي كنيد تا با هم بيشتر آشنا بشيم